هر چیزی یه تاریخ انقضا داره، حتی اون روزهایی که فکر می‌کردی ابدی‌اند. الان نگاه می‌کنم به عکس‌های قدیمی یا نوشته‌های اون موقع‌ها، یه جورایی برام غریبه‌ان. انگار یه آدم دیگه بودم که اون کارا رو کرده. اون آدم یه سری چیزا رو بلد نبود که الان می‌دونه. خوبه که گذشت. واقعا خوبه. چون اگه نمی‌گذشت، منم فرصت نمی‌کردم یه آدم به‌روز باشم، یه ویرایش‌ ی به‌روز شده. این‌همه فکر و خیال هم اگه بود، فقط برای این بود که آخرش به این خروجی برسم که همین لحظه مهمه.

دلم میخواد بدونی هیچ چیز وسط این دنیا دائمی نیست، نه حال بد، نه روزهای بد، نه حال خوب،‌ نه روزهای خوب‌، نه حرف‌های قشنگ، نه آدم‌های دوست داشتنی، نه نفرت، نه خشم، نه حس کینه و بدبختی، نه آرامش و خوشبختی پس آروم باش، غصه نخور و خودت رو اذیت نکن و اجازه بده زمان، خودش به بهترین نحو ممکن درستش کنه، شاید راز آرامش توی دونستن همین باشه.

نوشته به جای "خوبم" از جمله های دیگه مثل "اگه راستشو بخوای حالم خیلی تعریفی نداره" "این روزا خیلی بی‌حوصلم ولی مرسی که پرسیدی" یا "حس میکنم خوب نیستم" استفاده کنین. ولی با این جمله ها، "چرا" های از روی رفع‌تکلیفی که تو جواب بعدش میشنویم بیشتر اذیت کننده‌ست، چون انگار یه احساس اجبار تو تبیین احوال و احساست وجود داره به کسی که نه تو جای مهمی از زندگیشو گرفتی نه اون جای مهمی از زندگیتو گرفته. پس همون "خوبم" بهترین جوابه.